Wiadomości

Apelacja w prawie karnym - kierunek (cz. 2).

Opublikowany: 2006-04-22

Ustawodawca podobnie jak przy grawamen tak i przy pojęciu „kierunek środka odwoławczego” wprost nie operuje takim pojęciem. Operuje natomiast pojęciem ‘skargi na korzyść oskarżonego” i „skargi na niekorzyść oskarżonego”. Pojęć tych używa np. w art. 431 § 2 Kodeksu postępowania karnego (kpk), art. 434 kpk, art. 443 kpk.

Kierunek środka odwoławczego obok granic zaskarżenia i zarzutów odwoławczych zakreśla granice środka odwoławczego, a tym samym i granice orzekania sądu odwoławczego.

Kierunek środka odwoławczego to taka jego właściwość, że musi być on wniesiony albo przeciw oskarżonemu, czyli na jego niekorzyść albo na jego rzecz, czyli na jego korzyść.

O kierunku środka odwoławczego decyduje zawsze stosunek tego środka do interesów procesowych oskarżonego.
Każdy środek odwoławczy może być wniesiony w całości na korzyść lub niekorzyść oskarżonego albo w części na korzyść a w części na niekorzyść.

Obrońca może wnosić środki odwoławcze tylko na korzyść oskarżonego i nie powinien on pisać, że wnosi apelację na korzyść oskarżonego, bo obrońca może wnieść tylko na korzyść.

Jeżeli apelację wnosi oskarżyciel publiczny to może on wnieść ją zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego.

Gdy strona zobowiązana do wskazania kierunku apelacji tego nie zrobi to sąd wnioskuje o kierunku apelacji z treści zarzutów, z granic zaskarżenia, wreszcie z argumentacji zawartej w pisemnym uzasadnieniu, z wniosków apelacyjnych.

Skomentuj ten artykuł na forum